شنبه, نوامبر 28, 2020

ایران در حریق

نابودی همواره هدف نهایی همه نظامهای توتالیتر در طول تاریخ بشری بوده است و جمهوری اسلامی نیز چنانکه شاهدیم از این قاعده مستثنی نیست. با نابودی یک جنگل تنهای بخشی از محیط زیست را از دست نداده‌ایم، بخشهای مختلف یک اکوسیستم زنجیره‌وار با یکدیگر مرتبطند.
حجم تخریب سال به سال افزایش می‌یابد. آتش‌سوزیها در سال گذشته نسبت به سال ۹۷ رشد ۴۰ درصدی داشته است و امسال تنها در ۳ ماه نخست سال ۲۵۰ مورد آتش‌سوزی در کشور ثبت شده است.

نقشه پراکندگی آتش‌سوزیها

پیش از شورش ۵۷ و اشغال ایران به دست حکام ویرانگر اسلامی جنگلهای ایران مساحتی برابر با ۲۲ میلیون هکتار داشته است. از آن پوشش جنگلی وسیع در سال ۱۳۵۶ امروز با گذشت ۴۲ سال تنها ۷,۵ میلیون هکتار باقی مانده است.
سالانه به طور متوسط ۱۵هزار هکتار از جنگلهای ایران طعمه حریق می‌شود و دولت برای مبارزه با این حجم از نابودی تنها ۱۵ میلیارد تومان بودجه اختصاص داده که همین مبلغ ناچیز نیز مشخص نیست که آیا واقعا هرگز پرداخت شده است یا خیر

مقایسه سهم بودجه اختصاصی دو نهاد تصور واضحی از اهمیت محیط زیست در جمهوری اسلامی به دست می‌دهد

آنچه می‌سوزد جنگل نیست، ایران است؛ امکان زیستن، محیط زیستن، فردای فرزندان ایران است.

صلح آذربایجان-ارمنستان، فاجعه استراتژیک برای ایران

این موضوعات واقعیتی را برای مردم ایران آشکار می‌سازد: اینکه جمهوری اسلامی دیگر قدرت اقتصادی، توان تکنولوژیکی یا مدل سیاسی جذاب در منطقه را ندارد

کـــافنامه آبـــان ۹۸ – عیدی وندی

چهل روز پیش از آنکه دشت‌ها از غمش نگونسار شوند در یزدان‌شهر بلوایی بود. یک‌شنبه بیست و ششم آبان نود و هشت بود. او هنوز از مدرسه بیرون نیامده بود
00:01:05

آتش در اختیار جنون ـ سالروز فرمان قتل‌عام

از آن روز به بعد روزهای نظام همگی روزهای سقوط و زوال شدند و ما شهروندان همگی براندازان نظام. از این راه برای هیچ یک از ما دیگر بازگشتی نیست

دیدگاهتان را بنویسید

Please enter your comment!
Please enter your name here