شنبه, اکتبر 24, 2020

تشریفات دار زدن نوید افکاری

امروز چهارشنبه ۲۶ شهریورماه ۱۳۹۹ سازمان حقوق بشر ایران ۱ دقیقه و ۳۴ ثانیه از دفاعیات نوید افکاری در دادگاه را منتشر کرد. در این فایل صوتی که دقیقا مشخص نیست مربوط به کدام یک از جلسات دادگاه پهلوان نوید است، قاضی دادگاه با صراحت تعریف دقیقی از ماهیت دادگاههای جمهوری اسلامی به دست می‌دهد: نهادی صرفا تشریفاتی. در این تعریف دادگاه جایی برای یافتن حقیقت و اجرای قانون و عدالت نیست، دادگاه و همه ابزار ارائه مستندات و اثبات جرم صرفا جنبه‌ای «تشریفاتی» دارند. نوید اصرار دارد که فیلم ضبط شده توسط دوربین مداربسته فروشگاه آقای مسلم رحیمی در خیابان توحید (داریوش)، که در پرونده ادعا شده وی در این فیلم دیده می‌شود را به او نشان دهند. قاضی از این خواست او سر باز می‌زند. طفره می‌رود. مغلطه می‌کند. نوید می‌پرسد که پس دلیل قرار دادن این ال‌سی‌دی در جلسه دادگاه چیست. قاضی پاسخی به این سوال نمی‌دهد ولی در عوض نقاب از چهرهٔ نظام سراسر فساد و جنایت قضا در جمهوری اسلامی برمی‌دارد. قضاوت انجام گرفته؛ پیش از اتمام جلسات دادگاه! قاضی از تشریفاتی می‌گوید که تنها یک مقصود دارند و آن انداختن طناب دار بر گردن پهلوان نوید افکاریست. تعریف قضاوت از زبان قاضی دادگاه نوید:
!دادگاه تشریفاتیست برای بدار آویختن انسانها.

Sahar
سحر
اگر امروز نتوانم موی خود را محکم بگیرم و خویش را از این باتلاق بیرون بکشم، بی تردید هم خودم و هم اسبی که سوار بر آن در راهم، هر دو غرق خواهیم شد.

بیشتر از همین نویسنده

دیدگاهتان را بنویسید

Please enter your comment!
Please enter your name here

مطالب مرتبط

آخرین مطالب

دختر آبادانی و سیستم جهان‌نژادیان

آنچه بر سر دختر آبادانی آمد حاکی از این حقیقت تلخ است که قربانی تجاوز، یک بار توسط فرد متجاوز و یک بار توسط سیستمی که حامی متجاوز است مورد تعرض قرار می‌گیرد.

بلندای صلابه‌ی شریعت

آیا جنایاتی که در این مطلب به آنها اشاره شد به اندازه کافی بزرگ هستند که بشود به خاطرشان مقامات همین رژیم را در یک چنین دادگاهی و یا هر دادگاه بین‌المللی دیگری به پای میز محاکمه کشید و وادار به پاسخگویی کرد؟

براندازی: وظیفه شهروندی

نهادهای بین‌المللی مرتبا موارد نقض فاحش حقوق بشر را به جمهوری اسلامی تذکر می‌دهند؛ جمهوری اسلامی اما با ارجاع به “تعریفی متفاوت از حقوق بشر” وجود نوع بشر را خارج از زندان ایدئولوژیک خود “نفی” می‌کند. این قاعده بازیست. بازی خون و فلاکت‌باری به طول ۴۱ سال.